Był sobie raz leśny most, który wisiał nad małą rzeczką, w związku z czym sam też nie był zbyt duży. Wiódł ten most, a właściwie mostek bardzo spokojne życie – codziennie obserwował zmienne niebo nad sobą, szumiące drzewa dookoła, czasem podtrzymywał przechodzących ludzi, albo ptaszki. Ale przede wszystkim przyglądał się wesołej rzeczce płynącej pod nim.
 A patrzył na nią z zazdrością, ponieważ wydawało mu się, że wieść ona musi bardzo ciekawe życie. Z każdą chwilą widzieć nowe horyzonty, dotykać tylu rzeczy po drodze i tak wiele ciekawych różności mieścić w sobie. Tak, szemrząca wesoło rzeka musiała być bardzo szczęśliwa i mostek nieustannie marzył o tym by popłynąć z jej nurtem.
 Pewnego dnia pani Burza trafiła swym piorunem drzewo rosnące obok mostka. Przewróciło się ono do rzeki, a potem odpłynęło. Od tej chwili nasz mostek nie dawał spokoju pani Burzy dopóki jego także nie trafiła swoim piorunem. Spadł więc mostek do wody i zaczął płynąć z jej nurtem. Na początku był zachwycony i rozglądając się wokoło wołał radośnie “hurra, patrzcie ja płynę, poruszam się!”.
I tak było pierwszego dnia i drugiego, ale potem powoli przestało mu się to podobać. No bo niby i może widzi dużo rzeczy, ale tak naprawdę to niezbyt dokładnie. Nigdy nie zdąży im się przyjrzeć, zastanowić, przemyśleć tego co widzi, tylko ciągle coś nowego i nowego... Nie, to jednak, nie dla niego... Co tu zrobić? Postanowił mostek się zatrzymać i udało mu się zaczepić o brzeg.
I zdarzyło się też, że przejeżdżał tamtędy pewien gospodarz, który zabrał mostek ze sobą. I zrobił z jego desek i poręczy płotek. Mostek odetchnął z ulgą. Wiedział już, że przebywanie w jednym stałym miejscu podobało mu się o wiele bardziej, niż nieustanne pędzenie przed siebie. I szybko zadomowił się w nowym miejscu: polubił miękkiego czarnego  kota, który na nim siadał, szczekające psy przebiegające obok, wesołe dzieci wdrapujące się na niego.
I tak mostek, który stał się płotkiem był w końcu ze swego życia bardzo zadowolony.

           Był sobie mały błyszczący pieniążek, który mieszkał u pewnego mężczyzny głęboko zakopany pod schodami jego domu. I bardzo smutno mu było i tęskno za światem, którego nie widział już bardzo długo.
I zdarzyło się raz, że przechodzili obok tego domu złodzieje, którzy zupełnie przypadkiem odkryli kryjówkę tego człowieka i jak się domyślacie natychmiast zabrali wszystkie pieniądze jakie tam były.
Pieniążek nawet się ucieszył – w końcu zobaczy ludzi, spotka inne pieniądze, zacznie żyć. Ale że nie przepadał za złodziejami postanowił się zgubić i pozwolić znaleźć komuś sympatyczniejszemu. I tak zrobił.
Długo leżał na drodze zanim wypatrzył w oddali małego chłopca wesoło podskakującego po chodniku. Wtedy cały się wyprężył i zabłyszczał mocno, tak, żeby ten chłopiec go zauważył. Tak też się stało, chłopiec zagwizdał z radości, pocałował pieniążek i wsadził go do pustej kieszeni.
W domu pieniążek  został włożony do skarbonki, gdzie było już kilka innych małych monet. Tam dowiedział się, że mały chłopiec często przelicza swój skarb, bo chce sobie kupić wrotki. Grosik ucieszył się, lubił być oglądany i dotykany, uwielbiał dźwięczeć uderzając o swoich kolegów.
I faktycznie wieczorem wszystkie drobniaki zostały wysypane i skrupulatnie przeliczone, brakowało już tylko kilku groszy. Chłopiec westchnął i zaczął marzyć o wrotkach i patrząc na swój zbiór nie widział pieniędzy tylko swoje wytęsknione wrotki.
To się bardzo spodobało pieniążkowi. Sprawiło mu przyjemność, kiedy wzrok chłopca prześlizgiwał się po nim wcale go nie widząc, grosik przez jedną krótką chwilę poczuł się jakby pędził po ulicy kręcąc kółkami. Przez moment był wrotkami i za to pokochał chłopca.
Po kilku dniach chłopiec zdobył brakującą sumę więc poszedł do sklepu. I przez całą drogę ściskał swoje oszczędności myśląc o wrotkach – już za chwilę, już..., coraz bliżej! To było naprawdę ekscytujące! Niestety chłopiec kupił wrotki, a pieniążek został w kasie i poczuł się bardzo smutny.
Niedługo to trwało, bo po chwili już był w portfelu pewnego pana, który także miał zwyczaj codziennie wieczorem przeliczać swój dobytek. Jednak to nie było podobne do tego co robił mały chłopiec. Zabrakło przyjemności przemiany, bo ten pan cieszył się widokiem samych pieniędzy i tylko chciała mieć ich więcej i więcej. Nie, grosik nie chciał tam zostać zbyt długo.
 Potem dostał się do portmonetki pewnej pani, która nie zwracała na niego żadnej uwagi. Pieniążek szybko się znudził i postanowił odejść przy najbliższej okazji.
I szczęśliwym trafem, znajomy mały chłopiec pomógł tej pani nieść zakupy. Wtedy grosik wskoczył w jej rękę i namówił jeszcze kilka innych drobniaków, żeby z nim poszli. Ta dobra kobieta jeszcze długo zastanawiała się, dlaczego aż tyle zapłaciła za tak małą przysługę.
A nasz pieniążek był szczęśliwy, ponieważ codziennie doświadczał przyjemności przemiany. Teraz przez chwilę mógł szybować po niebie, być wolnym i swobodnym jak latawiec, o którym właśnie marzył chłopiec. I wszystkie inne drobniaki też były zadowolone. W dodatku chłopiec zarabiał je na wesoło, i z ochotą. A im lepiej czuły się wszystkie monety, tym szybciej ich przybywało.
Aż w końcu nadszedł ten dzień kiedy zostały zamienione na latawiec.  A nasz pieniążek jak tylko znalazł się w kasie, zaczął myśleć jak by tu wrócić do chłopca, z którym czuł się najlepiej.
I tak pieniążek, który doświadczył przyjemności przemiany od tej chwili przez cały czas jej poszukiwał. I spotykał dużo ludzi, dzięki temu coraz bardziej umiejętnie rozpoznawał tych, którzy mogli mu ją zapewnić. A to dawało mu szczęście.

        Pewnego razu żółto różowa piłka była bardzo niespokojna i postanowiła wyruszyć w świat by poszukać miejsca dla siebie.
Poturlała się więc wesoło naprzód i spotkała kotka. Kotek bardzo się ucieszył i zaczął się z piłką bawić, fikać koziołki, popychać i gonić i ta zabawa bardzo się piłce podobała. Jednak któregoś dnia piłka stwierdziła, że czegoś jej brakuje i poszła dalej.
Tego samego dnia poznała pieska, który zaszczekał wesoło na jej widok i chwytając ją delikatnie w zęby zaniósł do swojej budy, by ją tam w spokoju poobgryzać. To nie było miłe, więc przy najbliższej okazji wymknęła się i potoczyła dalej.
Turlała się i toczyła ciekawa wszystkiego, aż zatrzymała się by odpocząć. Wtedy pracowite mrówki podniosły ją i zaniosły na sam czubek  swego mrowiska. Przyjemnie było być tak niesionym, a później leżeć na samej górze mrowiska i być łaskotanym przez przechodzące pod spodem mrówki, ale po jakimś czasie poczuła, że powoli uchodzi z niej powietrze, więc rozbujała się i potoczyła na ziemię.
Wtedy pojawił się wielki ptak, uniósł ją wysoko do góry w swoich szponach i złożył do swojego gniazda. Z początku rozległe, przepiękne widoki podobały się piłce,, Jednak przyszedł dzień kiedy piłka się tym znudziła, więc pozwoliła wypchnąć się z gniazda pisklakom.
Lot był wspaniały, a zakończył się głośnym pluskiem do wody. Teraz piłka mogła sobie  popływać i to nawet było dość ciekawe. Jednak po jakimś czasie poczuła, że robi się coraz cięższa i pękata, więc posterowała do brzegu.
Tam schła kilka dni, zanim wiatr nie pomógł jej turlać się dalej i wtedy niespodziewanie wpadła do jakiejś głębokiej dziury, skąd nie mogła się wydostać.
Zaczęła płakać i lamentować, bo piach częściowo ją przysypywał i bała się, że już zawsze będzie tu bezczynnie tkwić. Ale na szczęście zdarzył się cud.
Kiedy słońce stało już wysoko, pojawiło się na plaży dziecko i zaczęło dłubać w tej dziurze, aż wyciągnęło piłkę. Wtedy krzyknęło z radości i zaczęło ją podrzucać.
Och to piłce spodobało się bardzo, ale to bardzo mocno. Starała się więc dobrze odbijać, bo chciała być jeszcze i jeszcze podrzucana. To było to! Wspaniałe, urzekające, zaskakujące – wprost wymarzone zajęcie dla piłki.
Kiedy więc dziecko wracając do domu zabrało piłkę ze sobą i ułożyło na półce obok innych zabawek była szczęśliwa. Po raz pierwszy piłka zasnęła zadowolona i uspokojona, myśląc: to  jest mój dom, ja tu zostaję.

        Była sobie taka rodzina, która ciągle była smutna. Smutny był tata, smutna była mama, i smutne były dzieci. Pewnego razu na spacerze spotkali kupca kolorowych rozmaitości. I kiedy przechodzili obok niego, niespodziewanie mała córeczka uśmiechnęła się na widok skaczącej brązowej małpki. Wtedy wszyscy usłyszeli prześliczny dźwięk,  a w ich sercach pojawiło się dziwne ciepło. A był to mały dzwoneczek.
Smutna rodzina kupiła ów dzwoneczek, który poza tym był zupełnie nijaki, szary, a nawet trochę obdrapany z jednej strony. Niestety, w domu, okazało się, że dzwoneczek nie działa, więc ze smutkiem schowano go do szuflady.
I wszystko było jak dawniej. Aż do lata, kiedy to przyjechała do nich na wakacje mała dziewczynka, która wcale nie chciała być smutna. I nawet kiedy była smutna to tak naprawdę jakby nie była, bo była smutna jakoś inaczej.
Dziewczynka często się śmiała i któregoś dnia, zupełnie bez powodu pocałowała smutną mamę, która poczuła się dziwnie poruszona. A wtedy stało się coś dziwnego - z szuflady dobiegł ich dźwięk dzwoneczka. I znowu wszyscy stali jak zaczarowani, a w środku coś ciepłego rozgrzewało im serduszka.
 Innym razem dziewczynka ufnie przytuliła się do smutnego taty, a ten niezwykle zdziwiony poczuł zapach bzu i znów zegar zadźwięczał. A kiedy dziewczynka mimochodem połaskotała dziecko wywołując bitwę na poduszki dzwoneczek rozdźwięczał się na dobre kilka minut.
 Rodzina była zachwycona i jednocześnie zakłopotana. O co tu chodzi? Chcieliby, żeby dzwoneczek tak dźwięczał przez cały czas, ale nie wiedzieli jak to zrobić.
Postanowili więc naśladować tą małą dziewczynkę. I robili to na różne sposoby, przy okazji dowiadując się o sobie ciekawych rzeczy. A dzwoneczek grał najpierw kilka minut dziennie, a potem nawet godzinę i dłużej.
 Z początku kiedy dzwoneczek dźwięczał wszyscy zbierali się dookoła, żeby go podziwiać. Ale po jakimś czasie  zaczęli w trakcie słuchania wykonywać jakieś codzienne obowiązki, bo nowe zachowanie tak weszło im w nawyk, że mały dzwoneczek grał przez cały czas. I to było bardzo przyjemne dla każdego z nich.
A któregoś dnia rodzina zdała sobie sprawę, że nikt poza nimi nie słyszy tego dzwoneczka, natomiast oni słyszą go gdziekolwiek nie pójdą. Była to rodzinna melodia ich serca.