ďż˝obuziak - rodzice i dzieci

Moje dziecko...

Przez trudny poród moje dziecko nie rusza rączką

Urodziłam się 23 kwietnia 2004 r. w Bolesławcu. Dla mojej mamusi był to najpiękniejszy dzień w życiu :lol: . Kiedy po raz pierwszy mnie zobaczyła to była baaaardzo szczęśliwa Ja też się cieszyłam, że mogę być wreszcie z moimi rodzicami, z którymi do tej pory porozumiewałam się tylko przez "brzuszek mamusi" Nasze szczęście było jednak chwilowo zachwiane, kiedy miałam zaledwie jeden dzień :-( Do mamusi przyszedł pan doktor i powiedział jej, że nie ruszam jedną rączką :-( Do tej pory mamusia nic o tym nie wiedziała, bo moja rączka była schowana i owinięta tak, aby mi było cieplutko, więc mama wcześniej w ogóle jej nie widziała. To były dla nas ciężkie dni- nikt nie wiedział co mi jest. Mówili, że mam złamany obojczyk :-( Moja rączka była brzydka i w ogóle nie umiałam nią ruszać. Wisiała jak przyszyta i nie potrafiłam nawet ruszyć paluszkiem A tak bardzo tego chciałam, no i rodzice, oni czekali nawet na ten choć jedyny najmiejszy ruch. Ale na niego dłuuugo trzeba było czekać.... Po konsultacji z Kliniką Chirurgii Ręki we Wrocławiu, pan doktor powiedział, że moja choroba to jest porażenie splotu barkowego :roll: Nie wiedziałam zupełnie o co mu chodzi :O Ale rodzice wytłumaczyli mi, że to, iż nie ruszam rączką spowodowane jest tym, że mam pozrywane nerwy, które odpowiedzialne są za ruchy rączką. Pan doktor słabo sie postarał przyjmując mnie na ten świat i wyciągając z brzuszka od mamusi. Byłam duża, bo ważyłam 4650g i miałam 61 cm. No i się zaklinowałam :-x Moje serduszko przestawało już bić, pan doktor nie słyszał mojego tętna i poprosił panią położną, żeby szybko wyciągneła mnie z brzuszka od mamusi, bo inaczej mogło by mnie tutaj nie być z moimi rodzicami. A że pani położna miała baaardzo dużo siły, to ......... Reszty możecie się domyślić, bo mamusia nie lubi jak wspominam ten dzień.......... Chciałaby tą chwilę jak najszybciej zapomnieć... Ale widzi ją za każdym razem, kiedy patrzy na moją rączkę.... Ale teraz jest już lepiej. Kiedy miałam 5,5 miesiąca pan doktor musiał mnie operować :evil: Połączył moje poprzerywane nerwy i rączka zaczęła się powoli ruszać. Co prawda nie umiem ruszać nią aż tak jak moje koleżanki i koledzy, ale rodzice cieszą się z tego co jest. Kiedy miałam 3 tygodnie mamusia zaczęla mnie prowadzać do jakiegoś dziwnego ośrodka, gdzie pani rehabilitantka ćwiczyła moją rączkę. Tak jest do dziś. Ciągle muszę z rodzicami chodzić do różnych lekarzy i pań, które mnie ćwiczą, aby udoskonalić moje umiejętności ruszania rączką. Co dwa miesiące mama zabiera mnie do szpitala, w którym zawsze spędzamy 2 tygodnie. Ja bardzo nie lubię tam jeździć, ale rodzice mówią, że muszę. Tam codziennie robią mi dużo zabiegów - elektrostymulacje, galwanizacje, naświetlają raczkę lampą Bioptron, mam też okłady z fango, leżę na materacyku magnetycznym i pluskam się w wodzie na macie do kąpieli perłkowej Smile Ale najbardziej to nie lubię codziennych masaży i ćwiczeń na sali :( Nie pozwolą mi się wtedy bawić, tylko wyczyniają z moją rączką różne cuda i dziwy - wyginają, naciągają... W styczniu tego roku wstrzyknęli mi do chorej rączki jakiś okropny zastrzyk, który niby miał coś pomóc. Ale niestety nie pomógł za wiele. Lekarze mówią, że czeka mnie kolejna operacja :cry: Jak już wracamy ze szpitala w Dziekanowie (koło Warszawy) to mamusia w naszym mieście też chodzi ze mną do ośrodka na ćwiczenia. Ale czasem pani mówi, że przez jakiś czas nie będzie mogła mnie ćwiczyć, bo nie ma już miejsc na KAsę Chorych. Mamusia nie lubi jak pani tak mówi, ale cóż może zrobić..... Bierze mnie wtedy i idziemy ćwiczyć prywatnie (to znaczy, że pani, która to robi bierze za to od mamusi pieniążki). Tylko, że to trochę kosztuje, a moi rodzice nie mają aż tak dużo pieniążków, więc nie chodzimy tak często jak powinniśmy Czasem pomagają nam dobrzy ludzie i wtedy mogę udoskonalać moje ruszanie rączką. Wpłacają pieniążki na konto, które mam założone w fundacji:

FUNDACJA SPLOTU RAMIENNEGO w WARSZAWIE
ING Bank Śląski O/Krucza 51, 00-022 WARSZAWA
Nr konta : 97 1050 1025 1000 0022 3887 9981
koniecznie z dopiskiem : DLA JULII ADUSZKIEWICZ !!!!!!!!!!!

Rodzice te pieniążki przeznaczją na moją rehabilitację i wyjazdy na turnusy do szpitala pod Warszawą. Jeśli chciałbyś także mi pomóc, będę bardzo wdzięczna. I moi rodzice też :lol: Być może Ty też przyczynisz się do tego, że moja ręka w przyszłości będzie sprawna i będę mogła bawić się, wygłupiać i wspinać po drabinkach tak jak wszystkie inne dzieci. Bo ja w gruncie rzeczy jestem strasznym rozrabiaką i uwielbiam biegać po placu zabaw. Tylko jest zawsze jeden problem - mamusia nigdy nie wie, jak mnie stamtąd wyciągnąć hihihihi Ale mimo wszystko moi rodzice baaardzo mnie kochają, a ja też nie zamieniłabym ich na żadnych inych rodziców na świecie.

_BACK

Polecamy

Jan-Uwe Rogge

Agresja a

Wychowanie

cena: 24,00 zł

Nasz album

Menu główne

WIELKIE ŻARCIE

Ogłoszenia

POMYSŁY NA NUDE