Temat: Gdy dziecko nie chce jeść - mały niejadek

Mojej koleżanki 2 letnia córeczka kompletnie nie ma apetytu- nie chce jeść. Mała karmiona jest godzinami a jej mama nie ma już siły ani cierpliwości
Znalazłam taki artykuł: Za mamusię, za tatusia.

Zaburzenia łaknienia u dzieci mają różne przyczyny. Do najpowszechniejszych należą: nieprawidłowe odżywianie się, na przykład podjadanie między posiłkami (zwłaszcza słodyczy, w związku z czym dziecko nie odczuwa głodu przed posiłkiem); jedzenie wyłącznie jednego lub kilku produktów; choroby i zaburzenia fizyczne w organizmie, na przykład różnorakie bóle czy wysoka temperatura; zażywanie niektórych leków. Jeśli wyeliminuje się wymienione przyczyny zaburzeń łaknienia, można przypuszczać, że brak apetytu u dziecka ma podłoże psychologiczne. Warto wtedy skontaktować się z psychologiem (...)
M. Suffczyńska-Kotowska twierdzi na przykład, że u niemowląt urodzonych z niewielką masą ciała obok objawów nadmiernej pobudliwości, zakłóceń snu i niepokoju ruchowego mogą pojawić się zaburzenia łaknienia i trudności w odżywianiu (łapczywe jedzenie z jednoczesnym połykaniem powietrza, a następnie wymioty). Dopiero brak objawów choroby somatycznej i śladów wskazujących na nieprawidłowe żywienie (na przykład dziecko nie jest wychudzone) może wskazywać na psychogenne podłoże tych zaburzeń.Istnieje wówczas prawdopodobieństwo, że mamy do czynienia z anoreksją opozycyjną (zwaną też psychogenną bądź wczesną). Pojawia się ona po szóstym miesiącu życia niemowlęcia i utrzymuje aż do trzeciego roku. Dziecko nie je, ale czuje się dobrze – jest ruchliwe, pobudzone, ciekawe otoczenia. W jego zachowaniu nie zauważa się widocznych zaburzeń psychologicznych. Brak łaknienia objawia się jedzeniem zbyt małych ilości pokarmu lub tylko wybranych produktów (rzadziej dotyczy całkowitej odmowy jedzenia), a także skłonnością do wymiotów przy posiłkach w przypadku większych napięć emocjonalnych.
W drugim roku życia, w okresie wzmożonej aktywności ruchowej i poznawczej, często występuje u dzieci tzw. fizjologiczny jadłowstręt. Pojawia się u chłopców i dziewczynek zdrowych fizycznie i najczęściej jest wyrazem nieprawidłowego związku emocjonalnego z matką. Niedojrzała psychicznie do macierzyństwa i nadmiernie lękowa matka, stale obawiająca się o zdrowie dziecka, przywiązuje przesadną wagę do spraw żywienia, zwłaszcza jeśli chodzi o ilość, jakość i regularność posiłków. Niechęć lub odmowę jedzenia uważa za objaw choroby(...)
Odmowa jedzenia jest reakcją malucha na zbyt silną presję ze strony matki – to jego nieświadoma opozycja, opór pełen złości. D. Charlier uważa, że odmawiając przyjęcia pokarmu, dziecko ujawnia „zachłanność” bycia rozpoznawanym jako podmiot, a nie przedmiot.
Rzadziej spotykany typ matki to osoba zbyt surowa, rygorystyczna, wymagająca podporządkowania i posłuszeństwa, mało elastyczna w postępowaniu. Nie uwzględnia ona potrzeb, preferencji smakowych oraz indywidualnego zapotrzebowania dziecka. Jej postawa wywołuje w nim reakcje oporu: przeciwstawianie się bierne (odmowa) lub czynne (różne formy protestu), często nawet z prowokowaniem wymiotów czy z reakcjami autonomicznymi, takimi jak bóle brzucha, biegunki albo zaparcia.
Wspomniane nieprawidłowe postawy emocjonalne dziecka mogą przekształcić się w nawykowe manipulowanie rodzicami poprzez zachowania związane z jedzeniem. Zachowania te służą poszukiwaniu zainteresowania matki i ojca oraz absorbowaniu swoją osobą. Tak naprawdę to nie rodzic, lecz dziecko ma „ostatnie zdanie” w kwestii przyjęcia (albo nie) pokarmu. Przygotowany w atmosferze napięcia i niepokoju posiłek trwa godzinę lub dwie, wyczerpuje rodziców i – jak co dzień od kilku miesięcy – kończy się prowokowaniem przez dziecko wymiotów.

Aby pomóc niejadkowi pokonać stres związany z posiłkami, spróbuj:

• dostosować się do potrzeb dziecka, zamiast trzymać się sztywnych godzin posiłków – karm je, kiedy jest głodne;
• wykorzystać na karmienie chwile, gdy dziecko jest zajęte czymś, co wprawia je w dobry nastrój;
• nie nakładać na talerz zbyt dużych porcji – lepiej niech dziecko je częściej i mniej;
• pytać dziecko, na co ma ochotę;
• zastępować produkt, którego dziecko nie lubi, jakimś innym;
• pozwolić dziecku na eksperymentowanie z jedzeniem – jeśli ma ochotę, niech je przez jakiś czas to samo;
• nie karać dziecka za niezjedzone lub zjedzone tylko częściowo posiłki;
• kierować się taką zasadą: najpierw niech dziecko zacznie jeść, dopiero potem niech je to, co powinno.

Charaktery Charaktery - Za mamusię, za tatusia - Anna Brytek

A Wy jak uważacie co jest przyczyną tego że dziecko nie chce jeść?
Jak myślicie jak można poradzić sobie w domu z małym niejadkiem?